Waarom nou ik ?


Ik ben Jora en ik werd sinds de basisschool gepest omdat ik anders was dan andere kinderen. Ik was stil en verlegen en ik was dus makkelijk het doelwit van de pesterijen.  Ik werd altijd als laatste gekozen bij gym of ik word van mijn fiets afgeduwd (waar geen lerares bij was anders deden ze het niet) en ze scholden me uit en dat deed heel erg pijn. Na dat ik groep 7 nog een keer moest doen kwam ik eindelijk in een klas wat wel super leuk was en kon ik rustig mijn laatste jaar afmaken.
Toen ik naar de middelbare school ging dacht dat alles goed ging.
Maar het pesten ging gewoon verder.  Ik werd gepest omdat ik goeie cijfers haalde en een verlegen stil meisje was en ik voelde me echt toen niet op me gemak en voor mij was mijn middelbare school tijd een hel.  Ik vond het niet leuk ook al had ik maar 1 vriendin en die was er ook bijna niet voelde me ik erg dood ongelukkig op de school.  Ze deden niet veel aan het pesten op mijn school. En na 2 jaar moest ik een richting kiezen en kwam ik in een andere klas terecht en niet bij die vriendin van mij.  Daar in die klas voelde ik me nog heeeeeeeel erg dood ongelukkiger dan dat ik al was.  Het pesten begon weer en niemand wou mij hebben bij hun team bij gym of bij andere dingen. Ik voelde me alleen maar gelukkig na 2 jaar was ik klaar met mijn middelbare school en ging ik naar het MBO….
MBO niveau 2 zorg en welzijn deed ik in Amersfoort. Ik zat in een klas waar in het begin nog steeds het pesten heel erg begon maar toen eindelijk EEN IEMAND zijn bek open trok en iets daarna was het pesten afgelopen. Ik ben toen ook naar een jeugdzorgmedewerker geweest en daar heel veel gepraat omdat door al dat pesten mijn zelfvertrouwen naar beneden was gezakt en ik zo verlegen was dat ik amper met mensen kon praten. Door al dat gepest ben ik zo stil verlegen en durfde niet tegen iemand te praten omdat ik bang was dat ik een rare of boze reactie terug kreeg.  Na deze 2 jaar ben ik een jaar niks gedaan ( gewerkt wel ) . En daarna weer een opleiding gedaan niveau 3 dierenverzorging in Barneveld. En dat heeft me heel erg goed gedaan. Ik zat drie jaar lang in een super leuke klas en heb daar veel van opgestoken met mensen en dieren … En ik voelde me veiliger en dat voelde goed aan!
En nu … voel ik me nog niet helemaal de oude. Ik wil gewoon kunnen kletsen en zonder verlegen te zijn met iedereen. Door dat pesten heeft het mijn zelfbeeld zo veranderd. En dan op een negatieve manier. Het praten met een jeugdzorg medewerker of in een groep meiden bij een instelling hielp wel heel erg bij mij.  Door al de hulp wat ik kreeg heeft het me wel geholpen om verder te gaan met het leven. Ook al is pesten echt het laagste wat je kan doen en waarmee je zoveel schade kan maken bij iemand.

Ik ben Reinoud en dit is mijn verhaal.


Ik ben vroeger vooral op de middelbare gepest en op een gegeven moment wilde ik niet naar school, heb me toen verstopt en heb in die tijd ook zelfmoordneigingen gehad, ik kon het uiteindelijk niet. In die periode heb ik een faalangstcursus gevolgd en bijlessen gehad, heeft allemaal te maken gehad met het pestgedrag op school! Anderhalf jaar geleden heeft een nicht zelfmoord gepleegd, dat kwam echt hard bij mij aan en mis haar nog elke dag ;-(
Een paar dagen geleden heb ik dit eindelijk verteld aan m’n ouders, heb het al die jaren maar opgepropt. Ik vertel dit nu aan steeds meer mensen en gelukkig kan ik bij veel mensen terecht en ga binnenkort waarschijnlijk praten met psycholoog.

Hier mijn verhaal over wat pesten met iemand kan doen.
Als kind werd ik mishandeld door mijn Biologische " vader " vanaf ongeveer mijn 4de tot mijn 12de. Dat ging met schelden, slaan, slaan met een riem en of een stok, soms een stompje in me buik, werd soms opgesloten in een hokje (1 bij 1 meter) onder de trap.
In een weekend moest me moeder op kamp met haar werk, en toen ze weg was moest ik meteen naar me slaap kamer van hem, en kwam binnen stormen en begon te schelden en te slaan en ging weer weg.
Ik als kind snapte er niets van, ik durfde niet thuis te zijn/blijven, dus liep ik weg en ging bij een vriend langs die ik wel kon vertrouwen en waar ik de meeste tijd ook door bracht. Want als die biologische "vader" dronken was (hij was alcohollist) werd hij agressief en begon te slaan etc. Al was hij ook zo zonder drank....
Maar dat weekend kon ik 's nachts niet bij die vriend blijven, en ben ik naar een parkje gegaan waar ik en me ma altijd onze hond gingen uitlaten, en ben ik daar op een bankje gaan slapen (was toen rond de 8 a 9 jaar).
Ik zat ook op school en durfde eigelijk niet naar school omdat ik alleen met de stadsbus moest, en alle kinderen vond ik eng in die periode en werd toen al lichtelijk gepest. Ik werd naar de bushalte gebracht door me moeder, en ik ging altijd standaard bij de bus chauffeur staan in die 20 minuten busreis. Ook dat was niet fijn omdat schoolgenoten erin zaten die het toen op mij gemunt hadden. Op school was ik altijd een eenling, werd ook buitengesloten. Dus voelde me op school net zo thuis als dat ik me thuis, thuis voelde.
Op mijn twaalfde gingen ik en me moeder weg bij hem en verhuisden we naar een andere omgeving waar we onze familie hebben, en moest dus naar een school. Die hadden we snel gevonden in Beverwijk via de directeur van me eerste school in Rotterdam, dat werd VSO onderwijs.
Kwam daar voor het eerst in de klas, die al was gestart omdat ik ervoor een gesprek had met het "hoofd".
Ik werd genegeerd en sommige keken met een vieze blik naar me, net als die leraar op dat moment van binnenkomst, maar die keek altijd zo zuur.
Begin periode ging redelijk goed en leek opgenomen te worden binnen me klas. Maar al gauw sloeg het om en begonnen ze vervelend te doen, maar ik trok me er weinig van aan. En dat voelden ze, want toen begon het testen met wat ik zou accepteren enzo. Omdat ik al veel mee gemaakt heb, kon ik niet echt voor mezelf opkomen en wist ook niet hoe ik me moest opstellen. Voor mij was alles nieuw.
In de pauze leerde ik een meisje kennen van een andere klas die me kennelijk wel goed aanvoelde, en daar trok ik bijna altijd mee op. Later werd dat een klein groepje van meiden waar ik mee optrok. Ik kon duidelijk die tijd beter opschieten met meiden dan met jongens, wat nogsteeds zo is btw.
En toen ging ik naar de Clusius College in Castricum. Een paar maanden ging het goed en vond ik het een leuke school en kon goed mee komen met het niveau, en de lessen vond ik ook leuk om te doen.
Maar toen begon het pesten wéér. Eerst begonnen ze met uitschelden en daarna met schoppen en slaan wat steeds erger werd, en ik me steeds rotter begon te voelen..
Ook kon ik niet veilig van en naar school fietsen, want een stel meiden fietsten mij achterna, en schopten en sloegen mij van mijn fiets af. Elke keer was ook mijn licht kapot die ze er af trapte en moest mijn Opa de fiets weer maken. Daar bleef het niet bij want die meiden die mij "pesten" achtervolgen mij ook toen ik met mijn moeder in een winkel was, daar begonnen ze mij kei hard uit te schelden. Ze achtervolgden ons zelfs over de markt en naar ons huis waar ze ook me uitprobeerden met een schop te geven en waar het schelden steeds erger werd, en NIEMAND op straat die het zagen deden iets of zeiden er iets van. Wat voelde ik me onveilig, dus snel naar huis!
Thuis bonkten ze hard op de ramen en dreigden en scholden, en ik zat bang op de bank en durfde eigelijk niet meer naar buiten en voelde me heel erg opgesloten..
Mijn moeder ging regelmatig naar school voor gesprekken en om me te ondersteunen, al voelde ik me zelfs dan niet eens veilig.
Op een gegeven moment stond ik in een hoek op de gang omdat het pauze was, en werd er in het niets kei hard in me rug / zij geschopt, en ik werd duizelig / misselijk en werd zwart voor me ogen. Toen ik weer bij kwam ( en niemand me hielp ), ging ik naar huis zonder de rest van me lessen af te maken. Ik ging huilend naar huis. Er waren wel klasgenoten waar ik goed mee op kon schieten, maar die deden niets om mijn te helpen, net als de leraren die weinig energie er in wilden steken.
Ik werd ook geregeld de klas uit gestuurd omdat ik zou hebben uitgedaagd, en zat dan huilend op de gang omdat ik niet begreep wat ik fout had gedaan. Ook kwam ik erachter dat mijn wiskunde leraar sommen had fout gerekend die niet eens fout waren. Later had ik en me moeder en me mentor hem daarop aangesproken, en hij kon niet anders dan toegeven. Expres of pesterij? Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, ik kan alleen raden en uitgaan van mijn gevoel op dat moment. Maar nu nog zet ik er mijn vraagtekens bij. Maar van een leerkracht zou je zoiets niet verwachten, want leren was belangrijker dan pesten blijkbaar?! Want daar draait het allemaal om namelijk, dat de school goed scored.

Ik maakte me nog druk of me moeder niet boos zou zijn door mijn thuiskomst, omdat ik zo onzeker werd door alles met wat die pestkoppen zeiden en deden.
Toen het bijna grote vakantie was hebben ze weer een andere school voor mij gezocht omdat het niet meer te doen was. Met nog aantal weken te gaan, vroeg de meester/mentor zelfs aan mijn moeder of ze mij eerder van school wilde halen de rest van het school jaar, want zij wisten ook niet meer hoe ze het pesten moesten stoppen (zonder al teveel energie er in gestoken te hebben).
SCHANDE! En voelde me heel erg in de steek gelaten, en die pestkoppen gingen gewoon verder.Ze gingen nog weken door met aan huis komen om te dreigen en op ramen te bonken.
Uieindelijk naar de politie gegaan om het aan te geven wat er aan de hand was en voorgeschiedenis waarna de politie besloot die pestkoppen uit te nodiggen op het Bureau voor een stevig gesprek. De beste agent had met ze afgesproken dat als hij weer een melding zou krijgen, hij ze opnieuw zou gaan uitnodigen. Toen had ik verder weinig last van ze, op een paar keer na als ze voorbij fietsten en begonnen te schelden met allemaal dingen en met mijn naam erbij.
Maar buitenspelen ging ook niet omdat een paar kinderen in mijn buurt mij ook moesten hebben. Ik kon alleen maar van de galerij af naar kinderen kijken die buiten speelden. Ik ging wel eens naar buiten, maar jongens die ouder waren in de flat voelden aan dat ik zwak was, dus was ik de lul. Ook door hen werd ik geslagen, ik moest na schooltijd ook altijd via steegjes fietsen om veilig thuis te komen. En zat ik vaak buiten school weken of maanden binnen.
Toen hadden ze een MLK-school in IJmuiden voor mij gevonden. Daar ging ik na de grote vakantie heen, omdat het daar rustiger zou zijn. Weer ging het de eerste paar maanden goed en toen begon alles weer opnieuw.
In begin wat geduw en schelden, later ook weer met schoppen en slaan.
Na schooltijd moest ik wachten bij de bushalte waar ook schoolgenoten moesten wachten, en werd in bosjes geduwd, geschopt waardoor ik blauwe plekken kreeg, en schelden was dan het minst ergste wat er gebeurde op dat moment. Ook bij de gymlessen was het raak, vooral in de kleedkamer, waar bijv. 1x mijn fietssleutel gestolen was, dus kon niet naar huis en moest weer wat verzinnen.
Zoveel naren dingen om iemand op een gemene manier te pakken, al was ik wel wat gewend toen inmiddels.... Helaas.
Na het gymmen ging ik al na aantal lessen snel weg zodat ik zo kort mogelijk daar aanwezig was, ook omdat er geen leraar was die het in de gaten hield. De meester en mijn moeder spraken af dat mijn moeder een tijdje op school kwam als steun, als ik op school aanwezig was.. Zij zat in de lerarenkamer, zodat ik daar een veilige plek had als het mij teveel werd. Later werd dat afgebouwd.
Maar in de (ochtend) bus naar en van school was en bleef ik ook niet veilig. Daar zat een jongen in die bij mij in de buurt woonde, hij moest mij ook hebben en daarom ging ik bij de chauffeur staan en hoopte dat die jongen mij niets meer zou doen, wat vroeger wel werkte.
Dit was voor mij ook heel erg en mijn moeder en de school vonden het beter als ik naar een andere school zou gaan.
WEER EEN ANDERE SCHOOL VERDOMME!!
Ik kreeg steeds minder zin in het leven, maar toch weer opnieuw kijken wat het zou worden met mijn angsten die ik daarvoor had. En voor moeders was het ook een zware tijd, waar ik haar dankbaar voor was dat ze dit allemaal voor me wilde doen.

Dus een andere school. Nu naar een ZMLK-school dit keer, omdat ik vertrouwen kwijt raakten in mensen zou deze school het beste zijn voor me. Dat was een geweldige school kwam ik snel genoeg achter.
De meester vroeg na een paar weken waarom ik deze school leuk vond, "omdat ik beter kon leren dan de andere kinderen zei ik", in de hoop dat ik mocht blijven. Toen vertelde ik mijn verhaal en zei dat ik mij hier veilig voelde, en de tranen die ik nornmaal niet makkelijk laat zien, kwam die keer wel. Het voelde meteen goed en had meteen een klik met die leraar.
"Je mag hier blijven", zei hij en ik heb er een heerlijke tijd gehad. Ging met plezier naar school, ben met super veel plezier op kamp met ze geweest, en zal die tijd nooit vergeten. Die andere tijden wil ik wel vergeten, maar het zal je altijd bijblijven, en heb er dagelijks nog last van.
Laatst heb ik één van mijn pestkoppen (de grootste was Desiree L.)  een bericht gestuurd op FaceBook met de vraag waarom ze mij moesten hebben. Maar na een paar dagen zag ik dat ze mijn bericht had gelezen en ook mij meteen heeft geblokt. (De Laffaard!) Super frustrerend en kan me daar erg boos om maken, dat pesters jaren later de ballen niet hebben om hun daden te verantwoorden!
Maar door dit verleden ben ik wel in gaan zien dat bijna niemand te vertrouwen is in mijn beleving. Er zijn een paar mensen die ik echt als Vriend kan benoemen, die ik nu al jaren ken en weet wat ik aan ze heb. Want vertrouwen in mensen is nog een zwak bestaan in mijn leven, maar misschien veranderd dat ooit nog.
Al zullen de littekens nooit verdwijnen, en daarom MOET pesten STOPPEN.
Ik heb vele momenten gehad dat ik een einde aan me leven wilde maken in die tijden ( groots deel van mijn leven), omdat ik me niet thuis voelde in deze maatschappij. En soms heb ik dat gevoel nog steeds als ik teleurgesteld word in mensen. En zo zijn er vele anderen, wat vaak in het nieuws  is geweest afgelopen jaren.
Wat mensen soms nog vergeten helaas, is dat nog dagelijks velen zijn die liever voor de trein springen of van een flatgebouw.
Ik denk wel eens: misschien had ik in mijn tijd zelfmoord moeten plegen met een briefje erbij :
" Ik word gepest, ik kan het niet meer aan. Ma bedankt voor alles wat je hebt gedaan. Ligt niet aan jou, maar aan die pesters. Die nooit gestraft zullen worden maar wel mijn leven wisten te verwoesten"
Dan was pesten veel eerder onder de aandacht geweest misschien,  helaas dat het jaren heeft moeten duren voordat er echt iets wordt ondernomen. De slachtoffers zijn de grootste helden en overwinnaars.
Ik hoop dat pesters er achter komen als ze volwassen zijn in hun hoofd, wat ze aangericht hebben. Maar ik heb gezien dat dat soort mensen laf , naief en achterbaks zijn die alleen aan hun zelf willen denken.
Ben blij dat ik ondanks alles een beter persoon ben dan dat zij ooit zullen zijn en worden !!!
Ik hoop dat iedereen die de dupe is van peste hier wat aan heeft, zo ook de ouders.
Respect voor slachtoffers !
Zeker voor Patrick die alles in gang heeft gezet..!!


Greetz,
Michel Peen

Mijn verhaal begint al vanaf het moment dat ik het besef heb dat anderen mijn mama raar vinden..mijn moeder heeft vroeger Polio gehad ze is toen wel geopereerd aan haar benen en kan ook wel lopen maar niet zo makkelijk als een gezond persoon, ze heeft hier ook speciale orthopedische schoenen voor maar verder kan ze alles prima.

 Altijd werd er heel raar naar ons gekeken als we samen over straat liepen, mijn moeder werd uitgescholden voor Manke Nelis... als ik alleen was werd mij altijd nageroepen... hey!!! Jij bent toch de dochter van Manke Nelis en qua lopen deden ze dat dan ook heel overdreven na... Dat deed mij altijd heel veel pijn.. Op dat moment was ik nog niet oud en sterk genoeg om er tegen in opstand te komen.

Read More

Mijn naam is Rianne Veeninga.
Ik ben nu 20 jaar maar kan mij nog  goed mijn tijd op school herinneren.
Het begon toen ik naar de basisschool voor speciaal onderwijs moest.
De school was voor kinderen met een gehoor / of spraakprobleem.
Je zou denken dat je daar niet gepest  wordt omdat de kinderen die daar op school zitten allemaal wat hebben.
Nu heb ik behalve een spraak/ taal probleem (dyspraxie, dyslexie ) ook nog het TRP syndroom waardoor ik ongeveer 20 centimeter kleiner ben dan mijn leeftijdgenoten. En ook een ander gezicht heb dan andere

Read More

Mijn zus en ik zijn altijd al super close geweest. Vroeger toen ik een jaar of 5/6 was merkte ik dat een paar van haar leeftijdsgenootjes haar aan het pesten waren. Ze gooiden rond de maistijd mais naar ons huis en naar me zus  toe.
Toen mijn zus en ik samen naar school wouden lopen stonden ze voor mijn zus en begonnen ze haar uit te schelden en even later ook aan te raken. Ik kon dat niet aanzien en sloeg de pestkop keihard op haar borst. Ze kreeg eventjes nauwelijks adem meer. Ik ben altijd al de sterkste en de dreigende geweest dus hard slaan kon ik zeker. Na mijn ingreep hebben ze mijn zus altijd met rust gelaten en waren de leeftijdsgenootjes van mijn zus bang voor mij. Alleen de leeftijdsgenootjes van mijn zus hadden natuurlijk ook zusjes van mijn leeftijd en een jaartje ouder. En op de basisschool was er al vanuit die paar kinderen een enorme haat naar mij toe. Ze hebben mijn leeftijdgenootjes zo erg tegen mij opgekrikt dat ik 6 jaar lang super erg gepest ben.

Read More

ik ben Sandra.
Ik ben nu 19 jaar oud en ga nog met pijn in me buik naar school, naar winkels en feestjes.
Ik ben achtervolgt door het pesten vanaf me 7e tot mijn 16e/17e.Ik was nooit het mooiste, dunste meisje in de klas. Ik was stil, verlegen en durfde vaak niet alles. Keek altijd op en afstandje toe.
En had geen grote mond was netjes en beleeft. In tegendeel van me klas genoten. Ik was altijd de pineut, ik werd uitgescholden met de woorden "Dikke lelijke vetzak dat je bent wat moet je op deze wereld je bent niet goed voor onze wereld".

Read More

Ik ben op de basisschool gepest ik weet niet meer precies wanneer het begon maar ik denk zo is groep 2, toen ik bleef zitten. Ik was trouwens niet de enige van mijn klas die werd gepest er waren nog wel 3 anderen.
Bij mij viel het nog wel mee (achteraf). Maar ik geloof dat het bij de andere 3 best erg was, ook meer fysiek. Bij mij ging het meer met woorden, ze vonden altijd wel weer iets om me mee te gaan pesten.
Ik weet niet waarom ze het bij mij deden.. Misschien omdat ik (wat later bleek) Dyslexie heb, of omdat ik gewoon mezelf was en niet zo stoer meedeed met de rest. Het was altijd de helft van de klas die mij en de anderen pestte. Maar ik heb nooit gezien dat ze 1 van de andere 3 pestte. Het gebeurde soms ook gewoon midden in de klas onder het film kijken en de juf zat er gewoon bij en keek ernaar. In groep 6/7 hadden ze wel zo'n 1 keer per week een les waarbij de hele klas iets ging doen tegen pesten. Het hielp niks... Het was denk ik gewoon om te laten zien aan de buitenwereld dat ze wat doen tegen pestten. Want onze klas was een echte pest-klas. Uiteindelijk in groep 8 was het pesten er nog steeds, maar het was wel verminderd, ik denk omdat het niet meer "stoer en in was"...
Het pesten heeft bijna de hele basisschool geduurd. En ik heb er Nog steeds verschrikkelijk veel last van. Ik ben gewoon naar de middelbare school geweest met alle mensen van mijn oude klas, dat was heel erg raar. Maar het ging wel goed. Omdat ik een achterstand had met rekenen was ik in een speciale klas geplaatst in een aparte hal. Ik zag de pesters dus bijna niet. Na 2 jaar op de middelbare school moest ik een richting kiezen. Toen heb ik gekozen om een eind verder te fietsen naar een andere stad, gewoon helemaal nieuw, het is wel een stuk fietsen.. Maar dat maakt niet uit.
Het gaat op zich wel, alleen het jaar is bijna voorbij en ik begin nu pas vrienden te maken. Dat is omdat ik mensen niet meer zo snel vertrouw.
Ik laat het verleden achter me,
En probeer het opnieuw.

Liefs Iris.

“Sta erboven Joyce, woorden doen geen pijn” – was iets wat mijn ouders vaak tegen me zeiden. Ik probeerde altijd te leven naar deze wijsheid, misschien zat er een kern van waarheid in.

Elke keer leek er een andere goede reden voor mensen om mij te pesten. In de onderbouw op de basisschool was het mijn rode haar, in de bovenbouw vonden mensen me te dik en op de middelbare school werd alles aangegrepen om me de grond in te stampen.

Ik was geen doorsnee meisje; ik hield niet van dezelfde muziek als anderen, de kleding die ik droeg was anders, mijn haar had ik in allerlei kleurtjes en ik ging niet mee met trends – Ik wilde mijn eigen leven leven.

Read More

Het begon al in Groep 2. Ik was op een bepaalde manier anders en werd toen al regelmatig buiten gesloten en in mijn kruis getrapt. Ik snapte niks van dat gedrag van anderen. Dat kinderen zomaar zonder reden op mij in beukte en daarna sorry zeiden alsof alles koek en ei was. Mijn god, wat was ik naïef. Groep 3 werd erger en geniepiger omdat ik er melding van had gemaakt en op advies van 1 van de juffen die ik had er elke keer melding van maakte want ik mocht niet terug schelden of slaan (iets waar verschrikkelijk op gehamerd werd). Overigens in die tijd gingen mijn ouders met mij ook naar het Riagg op advies van de school.

Read More

Hoi allemaal,

Ik kan zoooo meeleven met patrick!
Ikzelf ben ook door leraren (onderwijsassistente opleiding, albeda college, rosesstraat, te rotterdam) van school af getreiterd.
Ik was erg ziek geworden en er zou een regeling komen dat ik huiswerk toegestuurd zou krijgen maar na drie maanden kwam er nog niks en raakte ik wanhopig en geirriteerd. De verantwoordelijke leraar schold me uit voor diva en ik was niet langer meer welkom in de klas. Ook niet toen ik helemaal genezen was! Noodgedwongen ben ik naar een andere school gegaan. Deze vorm van pesten door scholen komt helaas dus vaker voor en het is gewoon misbruik maken van hun macht!
Koppie op patrick! Je komt er wel! Ik heb uiteindelijk ook een school gevonden met tenminste een hart voor hun leerlingen!

Groetjes anniek

Het begon vanaf me 7e jaar.
Op school werd ik gepest omdat ik te dik was dag in dag uit werden er varkens geluiden naar mij toe gemaakt nu ben ik vaak verhuisd in me leven dus ook op verschillende scholen gezeten, ook thuis in de straat had je een aantal van die jongens zitten die me pesten toen ik ongeveer 12 jaar was ging ik naar de middelbare school ook daar stopte het pesten niet. De mensen daar vroegen of ik zwanger was.. dit heeft geduurd tot me 14e jaar toen ging ik naar een andere school waar het goed ging kreeg af en toe nog wel opmerkingen naar me hoofd toegeworpen maar ik werd sterker, ook dankzij mijn vriendinnen die ik om me heen had. Nu ben ik bijna 18 en hoor niks meer en roepen ze nog wel is wat.
Nou en..

Ik heb gewoon geleerd je bent wie je bent na bijna heel mijn leven gepest te zijn ik verander mezelf niet voor niemand niet ik ben wie ik ben en iedereen is mooi !! Dus waarom ik niet.
Groetjes anoniempje

Hier mijn verhaal over wat pesten met iemand kan doen,.
Als kind werd ik mishandeld door mijn Biologische " vader " vanaf ong. mijn 4de tot mijn 12de.
Dat ging met schelden, slaan, slaan met een riem en of een stok, soms een stompje in me buik, werd soms opgesloten in een hokje ( 1 bij 1 meter ) onder de trap.
In een weekend moest me moeder op kamp met haar werk, en toen ze weg was moest ik meteen naar me slaap kamer van hem, en kwam binnen stormen en begon te schelden en te slaan en ging weer weg.
ik als kind snapte er niets van, ik durfde niet thuis te zijn / blijven, dus liep ik weg en ging bij een vriend langs die ik wel kon vertrouwen en waar ik de meeste tijd ook door bracht.

Read More

Hallo, ik ben Arno en ben inmiddels 24.

Mijn verhaal begint eigenlijk al heel vroeg, vanwege astma lag ik vaak in het ziekenhuis, eigenlijk al vanaf mijn geboorte tot ongeveer mijn 12e. daardoor was ik vaak toen ik op de basisschool zat afwezig en groeide ik op als een stil en wat gezet (door de medicatie) jongetje, en dat bracht al met zich mee dat ik er nooit echt “bij hoorde” maar ik heb er ook nooit echt heel erg mee gezeten.

Read More

Het begon allemaal in groep 8. De tijd dat iedereen gaat puberen, alles gaan uitproberen, alles willen ontdekken en de tijd dat er kliekjes worden gevormd. Die kliekjes zijn het ergste wat er zijn, door de kliekjes worden er mensen buiten gesloten en dat is wat er gebeurde met mij. Er waren zoveel verschillende kliekjes, de populaire meisjes, de populaire jongens, de studiebollen en daarnaast had je de buitenstaanders. De buitenstaanders hadden het meeste last van deze kliekjes. Door de kliekjes werd ik onzeker en voelde ik me niet meer thuis op school.

Read More

Hallo,

ik ben Suzan.

Dit is mijn verhaal.

Vanaf groep 6 ben ik gepest,

Eerst was het nog niet zo erg maar nu ik op de middelbare zit neemt het steeds ergere vormen aan, zoals dat ik o.a. bedreigd ben, de school doet er ook niks aan, ze doen net alsof het niks is, als ze me in de klas pesten doen ze net of ze niks horen, ik word gepest omdat ik DCD heb (ik heb moeite met bewegen) en omdat ik fan ben van Mainstreet en omdat ik paard doe rijden.

En dit verhaal mag gepubliceerd worden!

Iedereen mag weten wat ze mij hebben aangedaan!

De woorden dat deedt me het meest pijn! De woorden bleven rond spoken in me hoofd. ROTKIND, VARKENTJE en het ergste JIJ MAG NIET BESTAAN!.

Kwam elke dag huilend uitschool, maar wilde het er niet over hebben met me ouders. Ik schaamde me ervoor dus vertelde dat er niks aan de hand was.

Yes het is vakantie al die pesters achter me laten. Tot over 6 weken rotschool dacht ik. Toen ik thuis kwam van vakantie was er iets ingesproken 'knorr knorr dikzak' . Nu was ik zelf in de vakantie niet veilig. 

Het werd alleen maar erger van schelden naar jas in de wc gooien naar het schoppen en slaan.  Ik durfde niks terug te doen! Naar docenten lopen had geen nut 'we hebben niks gezien'. 

Tot op een dag ik het super zat was en ik van me afbeet. Ik werd geslagen en op de grond geduwd. Ik stond op en werd heel boos onbewust had ik die jongen geslagen, en ik kreeg straf ze hadden mij zien slaan.

'De gevolgen van het pesten zijn nog steeds zichtbaar, het zijn littekens die nooit verdwijnen'

Liefs lianne

Ik ben Gerlinda van Gorp.
 
Het Pesten van mij begint op de kleuterschool. Kinderen willen niet met me spelen, sluiten me buiten en schelden me uit. Ik stond toen nog niet bij stil dat dit pesten was.
In groep 3 van de basisschool werd het steeds erger, ik werd uitgescholden omdat ik dik was, oudere basisschoolkinderen trokken midden op straat mijn broek omlaag, om me te vernederen. Ouders stonden erbij maar zeiden niets. Ik voelde me toen alleen.
Ik werd heel vaak uitgescholden, ze riepen dan, trol, vetklep, dikzak, monster enz. Ik werd ook bekogeld met sierappels, waardoor ik grote blauwe plekken op mijn rug had.

Read More

Mijn leven leek aan de buitenkant altijd zo perfect: rijke ouders, veel vriendinnetjes en binnen het wereldje van het skiën leek ik een veelbelovend aankomend talent. Maar niets was minder waar.

In de straat waar ik woonde, woonden veel kinderen en iedereen speelde met iedereen, echt zo'n dorps gebeuren zeg maar. Rond groep 4 kwamen er wat nieuwe gezinnen in de straten eromheen wonen en die kinderen kwamen bij ons in de speeltuin spelen en begonnen te stoken en te pesten. Als kind van miljonairs (we woonden overigens toen nog gewoon in een rijtjeshuis), en als kind dat actief bezig was met golfen en skiën paste ik niet in hun plaatje van 'normaal' en werd ik al snel het slachtoffer van de pesterijen. Ik werd geschopt, geslagen, uitgescholden en ik mocht niet meedoen met spelletjes. Mijn ouders hadden niet door wat er precies gebeurde en zeiden dat ik maar wat meer van me af moest bijten.
In groep 7 kwam er een nieuw meisje in de klas, dat het op mij en mijn vriendinnetje voorzien had, omdat wij lichamelijk al vroeg in de puberteit kwamen. Ze was een achternichtje van me en bleef maar herhalen dat ze liever had dat we geen familie zouden zijn. De veilige plek die ik op school had gecreëerd werd van me af genomen toen ook daar het uitschelden en buitensluiten begon. De groepsleerkacht zei dat het uit elkaar groeien van een klas erbij hoorde in groep 7/8 en deed niks om de pesterijen te stoppen.

Inmiddels had mijn moeder wel door hoe ik eronder leed en uiteindelijk stemden mijn ouders ermee in dat ik naar een middelbare school zou gaan die ruim een uur fietsen weg was. Dichterbij waren scholen die net zo goed bekend stonden, maar ik wilde hoe dan ook voorkomen dat ik bij de pesters in de klas zou komen. Ik kwam terecht op een gymnasium en maakte meteen vriendinnetjes. Het golfen, het skiën en het rijk zijn werden geaccepteerd en niet als 'raar' gezien. Ik ging met plezier naar school en leefde helemaal op. Tot na een half jaar mijn neef zelfmoord pleegde. Het was binnen no time bekend op school (hoewel hij naar een andere school was gegaan). Klasgenootjes mochten van hun ouders niet meer met me om gaan omdat ik en mijn familie een slechte invloed zouden zijn. Het schelden, slaan en buitensluiten begon weer van voren af aan. Ik fietste huilend vanuit school naar huis iedere dag en gaf onderweg naar school regelmatig over van angst.
School was hier allert op en probeerde in te grijpen, zo heb ik meerdere gesprekken gehad op school met de pesters en ook alle ouders erbij. Op school trok niemand met me op, maar het pesten op school stopte, hoewel het zich verplaatste naar de wegvan/naar school. Ik werd opgewacht, achterna gezeten, enz. Ik begon structureel te laat te komen en spijbelde vaak het laatste uur om de pesters te kunnen ontlopen.

Al vanaf dat ik op de basisschool zat werd ik gepest. Ik was wat steviger als de rest, maar had geen ongezonde levensstijl of zo. Het pesten was toen nog niet zo erg voor mijn ervaringen van dat moment. Ik trok me er niks van aan en respecteerde het.. in groep 7 werd t erger. Ik werd geslagen door een jongen iedere keer als ik achter in de klas moest zijn en wel langs m moest lopen.. met blauwe plekken kwam ik thuis en zei dat ik gevallen was.. totdat ik niet meer naar school wou. Alles kwam boven water en mijn moeder praten met school. Dezelfde dag werd het nog opgelost en had er geen last van. Groep 8 was een jaar met wel wat probleempjes maar niet dat t zo erg was dat ik er echt droevig van werd.

Read More

Het begon allemaal toen ik nog op de basisschool zat, eigenlijk direct bonje toen er een klassenwissel kwam (van groep 5 naar 6). Het begon dan altijd bij een de zelfde persoon en zo bouwde het op. Vooral met gym had ik hier heel veel last van (pijn in de buik) gelukkig hield het een tijdje op want tja, ze gingen toch van school af. Na mate ze weg waren dacht ik dat het pesten eindelijk over zou zijn, een jaar ging het goed (groep 7) maar het pesten begon weer het 1e halfjaar in groep 8, vreselijk behandeld alsof ik een slaaf zou zijn & de school deed er weinig aan.

Read More

Het begon allemaal op de basisschool eerst met alleen wat plagen maar het werd steeds erger.. eenmaal ik groep 7/8 ging het steeds verder.. het was niet dat ik geschopt werd of geslagen maar wel schelden en uitlachen enzo.. toen ging ik naar de middelbare en kwam ik in een klas waar ik niemand kende dat leek mij en mijn ouders allemaal wel fijn want zo kon ik opnieuw beginnen.

Read More

Het begon toen ik in groep 4 zat en het bewust ging merken, had een lui oog wat afgeplakt moest worden, reden 1 om de pispaal te worden, daarnaast droeg ik geen merk kleding maar kleding van de zeeman, geen nikes maar goedkope dingen van bristol of schoenenreus, daar heb je reden 2, vervolgens reden 3 mijn vader was gehandicapt (beenprothese ,oog prothese en een verlamde arm, dan gaan we naar reden 4 door medicatie gebruik kreeg mijn moeder  overgewicht.

Read More

Bij deze wil ik graag mijn verhaal vertellen.
In de tweede klas van de MAVO werd ik psychisch gepest door een meisje uit mijn klas. Ik werd dus niet geschopt of geslagen, maar er werden mij nare dingen toegefluisterd die mijn zelfbeeld erg beschadigden. Ze begon na een tijdje erg populair te worden en vormde met een aantal andere leerlingen en groepje.  Ze noemden zichzelf: de gang. Het pesten werd toen een stuk heviger,  want nu was er niet 1, maar waren er meerdere personen die mij 'de grond in drukten'.
Het was afgrijselijk.

Read More

Het pesten begon bij mij al op de basisschool. Door mijn overgewicht was ik al snel het buitenbeentje en voelde ik me erg eenzaam. In pauzes liep ik alleen rondjes over het schoolplein omdat ik niet mee durfde te spelen. Tijdens de cito-toets kreeg ik als uitslag mee VMBO. Al mijn vriendinnen gingen naar de HAVO en ik wilde natuurlijk dolgraag mee. Uiteindelijk mocht ik toch naar de HAVO.

Hier ging het van kwaad tot erger. Ik werd vaak uitgescholden, achterna gezeten en zelfs is mijn rugzak in de sloot gegooid. Ik durfde niet naar school en miste veel lessen. Uiteindelijk besloot ik toch naar het VMBO te gaan. Nieuwe school, nieuwe kansen. Dacht ik.

Op het VMBO maakte ik vrienden, maar merkte ook dat ik hier geen ruzie moest maken. Het was een harde wereld. Dit resulteerde erin dat ik een meeloper werd en andere kinderen ging pesten. Mijn beste vriendin had tenslotte enorm veel invloed. Totdat zij de hele school tegen me opzette, de reden daarvan weet ik nog steeds niet. Hetzelfde gebeurde, de woorden werden harder en deden meer pijn. Ik wist heus wel dat ik dik was, moesten ze dat er zo inwrijven? Het pesten ging door, zelfs na gesprekken met mijn mentor. Ik zag het leven niet meer zitten, wilde er tussenuit stappen. Dus begon ik mezelf te beschadigen, waarvan de littekens mij nog dagelijks aan het pesten herinneren.

Ik durfde niet meer naar school en ging naar een nieuwe, dit keer in de stad. Ik merkte veel verschil, meer culturen en verschillende mensen bij elkaar. In de eerste klas waar ik terecht kwam voelde ik me nog steeds niet op mijn gemak en werd ik nog regelmatig uitgescholden. De klas waar ik daarna naartoe ben gegaan heeft me enorm geholpen. Ik voelde me meteen geaccepteerd en met deze klas heb ik mijn examens succesvol afgerond.

Pesten is een vreselijk iets. Toen ik zelf een blog had hierover kreeg ik als reactie van de grootste pestkop: Maar je hebt zelf ook gepest dus doe niet zo zielig. Ik heb inderdaad ook gepest, deze mensen heb ik mijn excuses aangeboden en ben ik nu zelfs mee bevriend. Maar de mensen die zelf nooit gepest zijn zullen zelf nooit begrijpen wat dit met iemand doet en hoe het iemand levenslang kan beschadigen.

Anoniem

Het begon vanaf me 7e jaar.
Op school werd ik gepest omdat ik te dik was dag in dag uit werden er varkens geluiden naar mij toe gemaakt nu ben ik vaak verhuisd in me leven dus ook op verschillende scholen gezeten, ook thuis in de straat had je een aantal van die jongens zitten die me pesten toen ik ongeveer 12 jaar was ging ik naar de middelbare school ook daar stopte het pesten niet de mensen daar vroegen of ik zwanger was.. dit heeft geduurd tot me 14e jaar toen ging ik naar een andere school waar het goed ging kreeg af en toe nog wel opmerkingen naar me hoofd toegeworpen maar ik werd sterker ook dankzij mijn vriendinnen die ik om me heen had. Nu ben ik bijna 18 en hoor niks meer en roepen ze nog wel is wat
Nou en..

Ik heb gewoon geleerd je bent wie je bent na bijna heel mijn leven gepest te zijn ik verander mezelf niet voor niemand niet ik ben wie ik ben en iedereen is mooi !!

Dus waarom ik niet

Groetjes anoniempje

Naar boven