Ik ben wie ik ben ,respecteer dat of loop mij voorbij!

Het begon toen ik in groep 4 zat en het bewust ging merken, had een lui oog wat afgeplakt moest worden, reden 1 om de pispaal te worden, daarnaast droeg ik geen merk kleding maar kleding van de zeeman, geen nikes maar goedkope dingen van bristol of schoenenreus, daar heb je reden 2, vervolgens reden 3 mijn vader was gehandicapt (beenprothese ,oog prothese en een verlamde arm, dan gaan we naar reden 4 door medicatie gebruik kreeg mijn moeder  overgewicht.

 

De juf van groep 4 vergeet ik nooit meer die had paar kinderen waar ze echt pik op had en dat waren ook de buitenbeentjes van de klas.

Jullie moeten weten dat het een basis school was waar veel al kinderen op zaten van dokters, advocaten, notaris en een enkel kind was van jan de arbeider.

Deze juf had de gewoonte om als je niet luisterde je voor heel de klas voor domoor uit te maken en dat deed ze recht in je gezicht en ze hield je gezicht middels een pen drukkend onder je kin wel op haar gericht, ik heb die pen heel wat keren gevoeld en ook te horen gekregen hoe dom ik wel niet was zij wist me toen al te melden dat ik niets zou bereiken.

Het nadeel van deze aanpak was dat de pis paaltjes snel bekend waren en de rijke lui kinderen in de pauzes achter muurtjes het je nog wel even heel duidelijk maakte met woorden maar ook met slaan en schoppen dat je te dom was om met hen om te gaan. 

Zo liep ik nooit voor in de rij als we na de pauze naar binnen moesten was de kans om in mijn rug of knie geschopt te worden stuk minder.

Kinderfeestjes het werd je wel ingepeperd dat je daar niet bij hoorde je kon immers toch geen normaal cadeau kopen voor de jarige.

Dit duurde heel groep 4 en 5 thuis zei ik niks want ik wilde niet dat mijn ouders naar school zouden gaan ,als dat bekend werd zou het nog erger worden.

Begin groep 6 werd het nog erger er waren nieuwe kinderen in groep 5 gekomen niet van jan de arbeider en niet van dokters of andere luxe afkomst maar van beruchte familie die meer vast zaten dan los liepen.

Deze kinderen hadden het ook op mij en paar anderen voor zien, ‘s morgens naar school werd ik opgewacht en onder weg uitgescholden en geschopt, tussen de middag naar huis het zelfde, na de lunch naar school weer het zelfde en om half 4 na einde van de dag nogmaals, ik ging dagelijks aanbieden het schoolbord te vegen de klas te vegen etc om maar te zorgen dat hen al weg waren, niet dat het hielp want ze bleven gewoon wachten, of ik links om of rechtsom de route pakte het maakte niet uit beide kanten stonden er wel 2.

Pas eind groep 7 leek ik een vriendinnetje te krijgen in de klas woonde ook dicht bij en in groep 8 gingen we ook logeren bij elkaar, maar als zij naar huis was miste ik dingen boeken, cassette bandjes ... ik zag ze dan op haar kamer liggen en als ik er naar vroeg zei ze dat het van haar was.

Toen ben ik pas langzaam gaan praten met mijn ouders maar wel pas nadat hen hadden beloofd niet naar school te gaan dat zou nog maar 3 maand duren dus dat was wel te doen duurde toch al zo lang. Ik nam mij voor dat het na groep 8 zou stoppen mij zouden ze niet meer als pis paal nemen en als ik het zou zien zou ik er iets van zeggen

Ik wist naar welke vervolg school ik zou gaan en dat zag ik wel zitten nieuwe omgeving en nieuwe kinderen, het eerste jaar de brug piepers zogezegd keek ik beetje kat uit de boom, hoe werkt het op zo grote school toen ik dat door kreeg ging ik handelen naar mijn voornemen, werd er iemand gepest zei ik er iets van ook al waren het 3e of 4e jaars niemand mocht zich voelen zoals ik mij al 5 jaar had gevoeld!

Mijn voornemen liep echter uit de hand ik kreeg maling aan leraren die niet luisterden naar gepeste kinderen of die het afdeden als incident, als ik wist dat een gepest kind een vrij uur had spijbelde ik van mijn eigen les om zo dat kind bij te staan indien nodig. Mijn naam galmde geregeld door luidspreker dat ik me bij de directeur moest melden, en thuis vielen er gele kaarten op de mat, 3x geel betekende schorsing. dat wilde ik niet natuurlijk.

In het 3de leer jaar maakte school een fout in mijn les rooster gevolg dat ik bij 3 lessen kreeg te horen daar niet te horen zijn maar waar wel wist niemand, ik zat dus veel op het plein en in de aula dat duurde bijna het hele jaar denk dat het week of 8 was voor einde van dat jaar dat ze door hadden waar ik hoorde, ik was toen eigenlijk al zo rebels dat leerkrachten maar ook binnen de familie gezegd werd dat ik in de goot zou komen en niks zou bereiken dat ik dat inmiddels was gaan geloven.

Maar ik wist ook dat ik van school wilde dus in het 4e leer jaar deed ik wat moest bleef gepeste kinderen helpen maar spijbelde niet meer, wonder boven wonder haalde ik mijn examen zonder ook maar 1 her te hoeven doen was ik van school af. Toch besloot ik nog een oriëntatie jaar te doen om te zien wat ik wilde gaan doen. dat betekende 8 weken detail 8 weken zorg 8 weken etc, etc, etc, maar al snel bleek dat een lucht bubbel als de leerkrachten het daar te mooi weer vonden namen ze ons mee naar het terras 1 leerkracht nam ons zelfs mee naar een pool centrum. ben toen gestopt met school met goed vinden van mijn ouders ging ik werken met 16 jaar deed ik van alles.

  • Aan lopende band magnetron maaltijden verpakken.
  • Vrachtwagens laden en lossen en de vracht controleren
  • In een bejaardenhuis huishoudelijke taken 
  • Klein metaal en zelfs in kweek kassen van groot tuincentrum

Het werken waren mijn gelukkigste tijden eindelijk werd ik geaccepteerd en gerespecteerd om wie ik was. tijdens mijn laatste baan in de klein metaal kreeg ik las van gewricht pijnen heel heftig kon soms niets vast houden onderzoeken wezen uit dat ik reumatoïde artritis had, ondanks dat ik mij vaker en vaker moest ziek melden dacht ik er niet aan ooit arbeid ongeschikt te worden, ik moest en zou bewijzen dat ik wel iets kon ook al was het zonder nuttige diploma op zak ik zou niet worden neergezet als luie uitkering trekker niet door maatschappij en niet door mijn familie. 

Ik was dus 16 en heb gewerkt tot mijn 21ste,Toen ik trouwde met 21 en kinderen kreeg, overleed bij de bevalling mijn eerste kindje ( de woorden van vroeger kwamen terug jij kunt niks, dat had ik bewezen zelfs kind levend krijgen kon ik niet), maar ik mocht na dat verdriet nog 2 kinderen krijgen. mijn huwelijk hield geen stand ( zie maar ook dat kon ik niet)

Het overlijden van mijn kindje was niet mijn schuld maar van een arts, en mijn gestrande huwelijk kwam omdat hij het gras elders groener vond.

Nu ben ik de 30 voorbij en kan ik zeggen Ja ik ben ziek, Ja ik kan niet meer werken, Ik ben een moeder die door het vuur gaat voor haar kinderen, en ook al moet ik rond komen van een uitkering ik heb wel iets bereikt en dat is dat ik er na al die negatieve woorden, scheld partijen, en fysieke pijn nog altijd ben.

Mijn moto na al die ellende is toch wel,

Ik ben wie ik ben ,respecteer dat of loop mij voorbij!

Naar boven