Joyce

Het begon allemaal op de basisschool eerst met alleen wat plagen maar het werd steeds erger.. eenmaal ik groep 7/8 ging het steeds verder.. het was niet dat ik geschopt werd of geslagen maar wel schelden en uitlachen enzo.. toen ging ik naar de middelbare en kwam ik in een klas waar ik niemand kende dat leek mij en mijn ouders allemaal wel fijn want zo kon ik opnieuw beginnen.

 

Al snel begon het treiteren weer. Ze lachte me om van alles uit.. het was zo dat ik op een gegeven moment niks meer zei in de klas. Ook toen het met mijn oma heel slecht ging en toen ze dat wisten gingen ze mij daar juist mee pesten.. op en gegeven moment was de maat voor mij vol.. dat ik niet zo heel veel vrienden had vond in nog niet zo erg, maar het treiteren dat was het ergste het sloopte je zo van binnen en natuurlijk ook van buiten. Ik had verder vrij weinig mensen waar ik mee kon praten ik kon wel met mijn ouders erover praten maar ik wilde hun er natuurlijk ook niet mee opscheppen.. uiteindelijk heeft het me zo gesloopt dat ik de hoop van het leven heb opgegeven.. met veel tegenslagen en ook veel hulp van psychologen gaat het nu na vele jaren van pijn te hebben gehad weer stukken beter..

Joyce

Naar boven