Ik was op een bepaalde manier anders ...

Het begon al in Groep 2. Ik was op een bepaalde manier anders en werd toen al regelmatig buiten gesloten en in mijn kruis getrapt. Ik snapte niks van dat gedrag van anderen. Dat kinderen zomaar zonder reden op mij in beukte en daarna sorry zeiden alsof alles koek en ei was. Mijn god, wat was ik naïef. Groep 3 werd erger en geniepiger omdat ik er melding van had gemaakt en op advies van 1 van de juffen die ik had er elke keer melding van maakte want ik mocht niet terug schelden of slaan (iets waar verschrikkelijk op gehamerd werd). Overigens in die tijd gingen mijn ouders met mij ook naar het Riagg op advies van de school.

Ik herinner mij dat tijdens het knutselen ik naast 1 van de pestkoppen werd gezet, die, zoals verwacht, begon te kloten: hij verprutste mijn werkje en knipte een paar keer in mijn trui. Omdat ik in de heiligheid van de volwassenen geloofde, deed ik niets terug en riep de juf erbij. Toen ik dat deed en de juf eraan kwam knipte hij nog even snel een keer in zijn trui. Bij aankomst zei ik de juf wat de pestkop had gedaan maar ze onderbrak mij en liet eerst de pestkop praten omdat 'elk verhaal 2 kanten heeft'. Die jongen loog dat het geschreven stond en zei dat ik hem uitlokte en dat ik degene was die begon met knippen. De juf keek mij raar aan en ik wist hoe laat het was: Ik schijn het altijd uit te lokken dus dat was weer het geval. Ze sprak mij er meer op aan dan hem.

Vrij kort daarna kreeg ik een spoedcursus zelfreflectie via het Riagg omdat ik kennelijk niet naar mijn eigen aandeel in het geheel kon kijken. Het was vlug voorbij en kwam er juist achter dat ik het helemaal niet uit lokte, al was de buitenwacht nog steeds in de veronderstelling van wel.

Sinds ik nogal timide werd omdat ik nooit iets terug deed want dat werd afgestraft en omdat de pesters er toch altijd mee weg kwamen, werd het gepest alleen maar erger. Zowel het Riagg als de school kwamen met de geniale conclusie dat ik wel eens wat meer voor mijzelf mocht leren op te komen en zodoende werd ik o.a. op Judo gedaan. Dat deed mij een paar maanden goed. Totdat ik aan het eind van de pauze in de kinder-menigte voor de schooldeur die nog dicht was, heen-en-weer werd geduwd door een pestkop en zijn meelopers. Ik kwam voor het eerst voor mijzelf op en wierp de pestkop over mijn rug met een judoworp....op het ijzeren raster dat voor de deur lag. En dat werd helaas gezien door de juf die net de deur open kwam doen.... ze was in alle staten. Wat mijn grote triomf had moeten zijn op de pesters werd snel neergeslagen. Zowel het Riagg als de school vonden het raar dat het daarna slechter met mij ging.....

Ik werd depressief (aandachttrekkerij volgens het Riagg) en had zelfmoordgedachten (die absoluut genegeerd  en onderdrukt moesten worden aldus het Riagg!). Ik was razend, verdrietig, onveilig en eenzaam; ik praatte meer met mijn knuffels dan met mensen omdat die mij tenminste begrepen en mij niet afkeurde. En iedereen die 'hielp' deed dat alleen maar richting de vernieling. Het gepest ging jaren door (uitschelden, dingen van mij stelen/kapot maken, fysiek geweld, bewust buitensluiten etc.) terwijl het Riagg verschillende testen voor verscheidene soorten autisme op mij afvuurde die allemaal stuk voor stuk zeiden dat ik het niet was. Vreemd, want alle problemen die ik had, had ik allemaal zelf gecreëerd aldus de professionals in psychiatrie-en onderwijs land. Mensen begrepen mij totaal niet, ze leken er totaal niet bij te kunnen dat ik uberhaupt bestond en waren (voornamelijk op school) mij liever kwijt dan rijk (kijk, daar heb je hem weer, zeuren over dat ie is lastig gevallen)! Toen kwam een familielid van mij met 'Hij zou weleens HoogBegaafd kunnen zijn'. Na getest te zijn door Hans de Vries, een grote naam destijds in HB-land, bleek ik dat te zijn. Mijn ouders hoopvol met die uitslag naar school en het Riagg want deze verklaring van mijn gedrag zou hopelijk eindelijk goede hulp betekenen. Maar beiden konden zich er niet in vinden. Voornamelijk omdat 'Als hij Hoog Begaafd is waarom haalt hij dan geen tienen?'

Ik begon manieren te zoeken om mijzelf uit het leven te helpen. Ik probeerde het allereerst via verstikking dmv mijn hoofdkussen. Maar elke keer als ik er tegenaan zat schrok ik en vond ik mijzelf nog zwakker omdat ik ook daarin niet doorzette.

3 basisscholen later en ik ging naar de middelbare...voor 3 maanden. Net zoals op de andere scholen werd in eerste instantie belooft dat er streng tegen pesten werd opgetreden omdat ze inzagen dat ik heel erg veel last ondervond van die pesterijen. Dat werd al snel om zeep geholpen toen een pestkop die mij altijd leek te moeten hebben tot 2 keer toe in korte tijd met deo in de ogen spoot van een andere klasgenoot. Resultaat: een gesprek met de directeur en voor de rest niets. Ik ben daarna zodra ik gepest werd herhaaldelijk van school weggelopen omdat ik wist dat ik bij niemand meer terecht kon...maar werd elke keer weer terug gebracht door mijn ouders of gesnapt door een leerkracht. Het gepest hield natuurlijk niet op en tijdens tekenles had ik de grens bereikt: na de zoveelste 'plagerij' greep ik met alle restjes van mijn moed de schaar uit mijn etui en dreigde ermee, schreeuwend dat het verdomme nu eens afgelopen moest zijn!

Dat had ik niet mogen doen. Ik werd van school gehaald na 3 maanden brugklas en kwam via het Riagg terecht op een opvang voor onhandelbare jongeren (hoera leerplicht). Toen het Riagg vrij snel daarna mij permanent wilde opnemen voor verder 'onderzoek' naar hoe ik in elkaar steek heeft mijn vader zowaar doorgezet waar mijn moeder het opgaf: We gingen weg bij het Riagg die zowel mij als mijn ouders voor 7 jaar lang wijs maakte dat alles aan mij en mijn opvoeding lag, wat lekker handig was voor scholen om te misbruiken zodat ze zelf niet in actie hoefden te komen.

Als gevolg van het vertrek bij het Riagg zat ik ook niet meer op die opvang en zat zonder school thuis. Ondanks dat we vrij snel het 'Hoog Begaafden klooster' hadden gevonden, een particuliere opvang voor vastgelopen hoog begaafden,  kregen we toch de Leerplicht Inspecteur over de vloer. En die man stuurde met dezelfde oneindige wijsheid als die van het Riagg de kinderbescherming op ons af. Ik had namelijk weer eens ruzie met mijn vader en zou zodoende zo onhandelbaar zijn dat ik bij mijn ouders weggehaald moest worden. Gelukkig was het HB klooster de eerste stap in goede hulp want ze hebben mij geholpen zowel met de vrijstelling van de leerplicht als met de kinderbescherming.

Ik ben nu 25 en zo getraumatiseerd dat ik pas recent weer een beetje aan een normaal leven kan gaan werken. Ben net met veel plezier gaan sporten (men beweerde dat het niet in mij zou zitten) en ben onder begeleiding mijn basiskennis aan het ophalen. Ik heb door deze ontwikkelingen goede hoop en vele male meer goede moed in de toekomst, vooral omdat mij altijd werd verteld vanaf groep 7 dat het nooit wat met mij zou worden! Het leven kan veranderen, het heeft alleen helaas soms tijd nodig. Dit merk ik ook vooral door de manier hoe ik reageer door dit te hebben opgeschreven: Ik blijf nu redelijk rustig, kalm en positief waar ik anders heel emotioneel zou worden.

Naar boven