Het tekent je hele leven

ik ben Sandra.
Ik ben nu 19 jaar oud en ga nog met pijn in me buik naar school, naar winkels en feestjes.
Ik ben achtervolgt door het pesten vanaf me 7e tot mijn 16e/17e.Ik was nooit het mooiste, dunste meisje in de klas. Ik was stil, verlegen en durfde vaak niet alles. Keek altijd op en afstandje toe.
En had geen grote mond was netjes en beleeft. In tegendeel van me klas genoten. Ik was altijd de pineut, ik werd uitgescholden met de woorden "Dikke lelijke vetzak dat je bent wat moet je op deze wereld je bent niet goed voor onze wereld".

Ik had en hekel aan gym want ik kon niet gymen volgens mijn klas genoten ik was niet goed in sporten het was altijd "hahaha zie die dikke dan'', me laten struikelen me elke dag weer met en rot gevoel naar huis laten gaan. Thuis er niks van laten merken terwijl je kapot gaat van binnen. En dan ben je jaar of 10 oud. In groep 7 brak ik mijn been ik was zo blij ik hoefde niet meer naar school mocht thuis blijven. Ik was even verlost van alle nare mensen. Groep 8 kwam ik weer terug. De klas was wat rustiger en pesten viel ineens heel erg mee. Het ging goed iedereen leerde voor de Cito ik hoefde niet alleen niet te doen want ik zal naar speciaal onderwijs gaan voor het Vmbo. Hier kwamen redens voor ik kon niet goed leren zei de school, maar ze hebben me nooit gevraagd waar aan dat lag.

Hadden ze me maar niet gepest van groep 4 tot groep 7 dan had ik me kunnen concentreren op de les.

Ik was 11/12 jaar yes ik mocht naar het Vmbo eindelijk en nieuwe start. Althans dat dacht ik. Eerste paar weken was het een super school, super leuke klas. Leuke leraren. Alles bleek leuk te zijn. Maar al snel begon het gepest weer. Weer hé moet je die dikke zien. Ik had niemand wat mis gedaan, echt niemand. Maar weer was IK de pineut. Ik voelde me verloren alleen en totaal machteloos.
Ik wou niet meer naar school. Gelukkig kwam hier de school wel in actie. Het ging een half jaartje ongeveer goed.


Ik was zo opgelucht zo blij het school jaar 2 zat er aan te komen je kreeg dan en nieuwe klas. Ik kreeg weer en leuke klas. Het werden goeie vrienden van me, en de klas voelde al snel als familie. Maar toen op en dag kwam er 40 mensen op mij afzetten op het school plein. Ik wist niet wat me over kwam. Ze begonnen me uit te schelden, met de meest verschrikkelijke woorden. Ik wist niet eens wat er gebeurt was niks. Ik had wel en ex vriendje op school. Ik dacht hij zal wel wat hebben gezegd tegen ze. Ik wist het niet. Ik rende weg uit de groep en liep naar mijn mentor. Mijn mentor is een gesprek met de groep aan gegaan. Iemand die mij kennelijk niet mocht heeft gezegd dat ik met 10 jongens naar bed was geweest, dat ik één meisje dik en lelijk vond. Maar ik wist van me zelf ik heb dat nooit gezegd. Ik ging me steeds meer af te vragen waarom moet dit mij over komen? Waarom? 's Nachts alleen op mijn kamer klapte alles binnen, ik voelde me zo ontzettend alleen. Ik hoorde alle woorden door mijn hoofd gaan "je bent niet genoeg voor deze wereld", dat bleef in mijn hoofd. Ik gaf ze gelijk en pakte en mes ik snee m'n armen open en zat te huilen op mijn bed. Ik ging, dag erna met brok in m'n keel naar school. Shirt met lange mouwen aan, niemand die het zag en lach op mijn gezicht.


Er werd en groep opgericht "De jonge helden" voor kinderen die geen zelfvertrouwen hadden. Het was fijn om met en groep te zijn die er ook last van had. Alleen één keer werd het me allemaal teveel ik had geen vertrouwen meer in mensen, niet eens meer met en spelletje gym. Ik vertrouwde mensen hun woorden niet meer. Ik zakte in en de tranen bleven maar komen. De vrouw van de Jonge Helden pakte me vast maar ik zei AU! Ze had het door, ze trok mijn mouwen omhoog en kreeg de schrik van haar leven. Ze vroeg me waarom ik dat deed, en ik zei "ik zie geen antwoord om hier nog te leven, iedereen haat mij en kan niks goed doen". 

Vanaf die dag kreeg ik privé lessen en dat vond ik heel fijn. Ik kreeg extra creatieve lessen want dat was echt mijn ding. Alleen werd ik opgewacht buiten school tot aan mijn huis.  Ik moest even naar de winkel in de pauze. Ik loop terug en een hele groep houdt me tegen. Een meisje pakt mij vast en slaat me zo tegen de grond. Ik zag dat steeds meer kwamen, meer mensen die op me in sloegen. Ik snap het niet, iedereen keek, maar niemand die wat deed. Zelfs mijn eigen vrienden niet, niemand! Ik kroop omhoog en rende snel naar binnen waar me mentor stond. Hij was als enige vertrouwd voor mij. ik ben daarna maanden weg gebleven van school.

Ik heb daarna alle moed bij elkaar verzameld en ben naar school gegaan. Alleen ging één week goed tot een jongen mij duwde. Alleen had ik zoveel verdriet, zoveel boosheid. Dat ik doordraaide ik pakte dit keer iemand terug. Ik heb nu klappen uitgedeeld terwijl ik altijd rustig was en niemand kwaad zal doen. Het snijden in m'n armen kon ik ook niet mee stoppen. Het onderdrukte even mijn pijn en verdriet.

Het pesten is altijd door gegaan alleen heb me er overheen gezet en ben door blijven vechten want ik wilde mijn school goed doen. Jaar 3 het ging zo goed. Ik was ineens te slim voor de school. Ik mocht naar en andere school waar ik me diploma kon halen op mijn niveau. Al vond ik dat zo eng want ik durfde niet meer naar scholen omdat ik bang was dat alles daar weer gebeurde. Dit keer bleef het op me laatste vmbo school aardig rustig. Alleen in het eerste half jaar had ik het zelf heel zwaar en ben toen heel weinig naar lessen geweest. Want door altijd gepest te zijn durf ik niet meer voor een klas te staan, durf ik niet meer door een winkel te lopen of dat ik me raar voel als mensen me aan kijken. Ik durf op feestje of met groepjes mensen niet te praten. Het lijkt dan of mijn hele lichaam verkrampt. Ik heb door al dat pesten nu faalangst, geen vertrouwen in mensen.

Één ding heb ik wel geleerd, niemand is lelijk of dik, niemand is dom. Iedereen is zoals die is en pas je voor niemand aan maar wees jezelf want je leeft voor jezelf en volg je doelen die je wilt bereiken ..
Ik heb inmiddels wel problemen met leren door faallangsten. Ik heb nu weer 2 scholen gehad en ben niet verder gekomen.
Pesten is dus niet voor heel even het tekent je hele leven.
Als zegen mensen vaak vergeet wat er is gebeurt. Als dat zo makkelijk was dan zullen 100e mensen zich beter voelen.
Voor iemand die nooit gepest is, die kan er niet over mee praten hoe iemand zich voelt die jaren lang wordt gepest.
Ik ben inmiddels met hulp van zelfmoordpogingen afgekomen.

Naar boven