Ik moest elke dag vechten voor een ochtend of dagje rust

Mijn zus en ik zijn altijd al super close geweest. Vroeger toen ik een jaar of 5/6 was merkte ik dat een paar van haar leeftijdsgenootjes haar aan het pesten waren. Ze gooiden rond de maistijd mais naar ons huis en naar me zus  toe.
Toen mijn zus en ik samen naar school wouden lopen stonden ze voor mijn zus en begonnen ze haar uit te schelden en even later ook aan te raken. Ik kon dat niet aanzien en sloeg de pestkop keihard op haar borst. Ze kreeg eventjes nauwelijks adem meer. Ik ben altijd al de sterkste en de dreigende geweest dus hard slaan kon ik zeker. Na mijn ingreep hebben ze mijn zus altijd met rust gelaten en waren de leeftijdsgenootjes van mijn zus bang voor mij. Alleen de leeftijdsgenootjes van mijn zus hadden natuurlijk ook zusjes van mijn leeftijd en een jaartje ouder. En op de basisschool was er al vanuit die paar kinderen een enorme haat naar mij toe. Ze hebben mijn leeftijdgenootjes zo erg tegen mij opgekrikt dat ik 6 jaar lang super erg gepest ben.

Ik moest iedere week wel vechten voor een dagje of een ochtendje rust en vrij van het pesten. Ik heb heel vaak tegen mijn moeder gezet dat ik ziek was, maar in feite was ik bang voor wat die dag zou gaan gebeuren en ik durfde gewoon niet naar school. Ik kon aardig toneelspelen en mijn moeder geloofde me en melde me ziek. Na een aantal maanden twee dagen in de week zijn geloofde ze me niet echt meer maar liet het niet aan me zien. Ze begon een vermoeden te krijgen dat ik gepest werd en hield het nauw in de gaten. Toen ik een keertje huilend thuis kwam ging ze naar school maar tevergeefs. In het begin ben ik vaak genoeg bij de leraren en kerselaar geweest om te vragen of ze iets wouden doen. Maar nooit hebben ze er iets aan gedaan. Het pesten werd steeds erger en erger en ik kwam vaak met blauwe plekken thuis. Ik zei dat ik van het klimrek was gevallen maar eigenlijk hadden ze me weer geschopt en geslagen. Ik kon er wel voor mezelf opkomen maar dat maakte het alleen maar erger. Ik had geen vriendjes of vriendinnetjes. In groep 6 hadden ze met gym nare dingen tegen me gezegd en toen ik moest huilen kwam de lerares naar ons toe en vroeg wat er aan de hand was. De pestkoppen draaiden het verhaal om en ik trok het niet meer. Ik ben huilend naar de kleedkamer gerent  heb me omgekleed, mijn spullen gepakt en in 1 streep ben ik naar huis gegaan. Ik heb mijn moeder alles verteld van al die jaren en ze heeft nooit geweten dat het zo erg was. Ze stond vanaf die tijd wel elke week op de stoep bij de school. Ik gaf aan naar een andere school te willen maar dat mocht niet van mijn vader. Mijn vader was altijd aan het werk en wist niet dat ik gepest werd. Doordat de pesters elke keer dingen tegen de leraressen zeiden wat niet waar was, kregen de leraressen ook een hekel aan me. Als ze uitleg gaven mocht ik er niet meer bij zijn. Want ze wouden me er niet meer bij hebben. En elke keer als er een nieuwe stagiaire was werd er tegen hen gezegd dat ze me niet mochten helpen. De leraressen begonnen nare dingen tegen me te zeggen. Ik vond het vreselijk op school. Op gegeven moment kregen we een nieuwe directeur en hij stond altijd voor me klaar. Als hij iets zag wat niet door de beugel kon greep hij in en ik mocht altijd bij hem komen om te praten. Vanaf die tijd ging alles heel stiekem en hij dacht dat het over was. Maar in feite werd het steeds erger. Ze begonnen me vaker te schoppen en te slaan en ze hielden dingen uit waarvan ze mij later de schuld gaven. In groep 6 kwam er een nieuw meisje bij ons in de klas. Ze was verhuist vanuit Canada hierheen. Ze kon al Nederlands maar had overal wel moeite mee. Ze werd een vriendin van mij en kwam voor me op. Dat hielp wel een beetje en ik had eindelijk een vriendin. Ook probeerde ik haar te beschermen, want ik wou niet dat zij hetzelfde zal meemaken als mij. maar ze bleef zitten en ik ging door naar groep 7, alles werd weer als van ouds. Een hel was het. En omdat ik tussentijds een vriendinnetje had gehad kwam de klap dit keer extra hard aan. Met de musicals van groep 7/8 kreeg ik van de lerares de niet de rollen die ik graag wou. Ik had aangegeven wel te willen zingen in het stuk maar ook dat mocht niet. Het werd steeds erger en erger. In groep 8 was ik met mijn hondje aan het wandelen tot er een auto aankwam en mijn hond aanreed. Ik heb alles voor mijn ogen zien gebeuren en mijn hond stierf later in mijn armen. Toen de pestkoppen dat hoorden zeiden ze dat ik mijn eigen hond had vermoord. Ik zat er helemaal doorheen en ik wou niet verder. Ik wou dat ze me zo hard in elkaar sloegen dat ik dood zou gaan. Een week nadat mijn hond was overleden mocht ik een nieuw hondje uitkiezen. Dat hondje was te vroeg bij haar moeder weggehaald en ik voelde de verantwoordelijkheid om dat hondje alles te leren. Ik werd de moeder van het hondje. En het hondje werd ook echt mijn hondje. Door haar durfde ik er weer tegenaan. Ik heb het gered en met het afscheidsfeestje van groep 8 werd ik niet uitgenodigd. Maar stiekem vond ik het niet eens erg. Want ik zou naar de middelbare school gaan en alles zou voorbij zijn!

Dat was dus niet zo. De eerste paar weken dat ik op de middelbare zat werd ik van de fiets afgetrapt, achterna gezeten, uitgescholden noem het het maar op. Inmiddels was ik ook al van voetbal af gepest. De leiders van het pestgroepje gingen met mij naar dezelfde school. En ze stookten mensen van andere scholen tegen me op. Op de middelbare school heb ik vrienden gekregen. En ik ging andere routes fietsen zodat ik de pestkoppen niet tegen zou komen. Soms fietste ik wel een half uur om. Ik fietste samen met een vriendin naar school. Maar ik kwam een oud klasgenootje op de fiets tegen. Ze begon dingen te zeggen dat ik iemand pols gekneusd had en ik wist gewoon niet waar ze het over had. En ze zei dat ze me na schooltijd met een hele groep vrienden van haar op zou wachten bij mijn school. Ik was zoo bang dat ik huilend de school inkwam en niet eens naar de lessen durfde. De vriendin waarmee ik naar school gefietst was is de hele tijd bij mij gebleven en heeft mijn mentor gewaarschuwd. Godzijdank heeft ze dat gedaan. En ik vertelde haar alles. Ook van wat er op de basisschool allemaal gebeurd was. En ze was er erg van geschrokken. Ze heeft gelijk de teamleider gewaarschuwd en die heeft de andere scholen opgebeld. Ook heeft ze de pestkoppen bij mij op school aangepakt. Hierna lieten ze me grotendeels met rust. En ik had mijn draai gevonden in de klas. Ik heb de havo niet gehaald en moest naar de mavo. Ik vond het super erg en huilde weken lang.

Inmiddels laten ze me nu grotendeels met rust. Maar ik blijf altijd bang als ik ze zie. Ik blijf altijd achterom kijken of ze me achterna komen. Ik heb net mijn examens gemaakt en ben aangenomen op de theateropleiding. Op een dag zullen de pesters zien wat ik ben geworden en zullen ze spijt krijgen.

Naar boven