Mijn naam is Rianne Veeninga

Mijn naam is Rianne Veeninga.
Ik ben nu 20 jaar maar kan mij nog  goed mijn tijd op school herinneren.
Het begon toen ik naar de basisschool voor speciaal onderwijs moest.
De school was voor kinderen met een gehoor / of spraakprobleem.
Je zou denken dat je daar niet gepest  wordt omdat de kinderen die daar op school zitten allemaal wat hebben.
Nu heb ik behalve een spraak/ taal probleem (dyspraxie, dyslexie ) ook nog het TRP syndroom waardoor ik ongeveer 20 centimeter kleiner ben dan mijn leeftijdgenoten. En ook een ander gezicht heb dan andere

 

Het begon zoals ik al zei op de basisschool ik was 4 jaar oud en moest voor een test op school zijn.
Ik zat toen nog op het regulier onderwijs waar ik in de twee jaar dat ik daar gezeten heb nog nooit was gepest iedereen wist wie ik was er en accepteerde hoe ik er uit zag.
Maar goed terug naar de eerst dag loop ik met mijn moeder op het schoolplein lopen en twee kinderen achter ons die zeggen hé daar heb je kleinduimpje dat was de eerste kennismaking.

Toen ik daar uiteindelijk naar toe ging zijn de docenten met mij alle klassen langs gegaan en hebben over mij verteld toen was het over.

Daarna ging ik naar het middelbaar onderwijs  een VMBO school  ik zou de eerste twee jaar leerweg ondersteuning krijgen.
De eerste dag was het al raak ik kwam huilend thuis en zei  ik ga morgen niet mee op kamp met deze klas.
Mijn moeder heeft gelijk met school gebeld en we konden gelijk voor een gesprek terecht, en ze hebben ook gelijk met de ouders van de pester gebeld.
Omdat ik toen een geweldige mentor had waar ik altijd mijn verhaal kwijt kon. En iedere week maakte hij tijd vrij voor een persoonlijk gesprek met mij.
Ben in die eerste jaren onwijs veel ziek geweest last van mijn buik en dat kwam door het pesten.
Het  helpt ook niet echt als je een afdelingsleider hebt die alleen maar kan zeggen negeer het maar en sta er boven  maar soms lukt dat niet meer. Eens is je potje vol en dan loopt het over.

Behalve dat ze me uitscholden waren en ook kinderen die me expres lieten vallen.
En ik werd ook uitgelachen als ik iets vertelde, omdat ik door mijn spraak probleem niet altijd alles goed zei. Ook werd ik iedere dag wel uitgescholden. Ze hadden de volgende namen voor mij kleintje,  K .... smurf (de ziekte),  lilliputter of kleintje wat doe hier je hoort hier niet.  Ook werden mijn spullen regelmatig afgepakt, of ik werd geschopt of geduwd. Ze hebben  mij ook wel eens opgesloten in de wc. Ook waren er leerkrachten die echt geen leuke grapjes maakte en  andere negeerde mij weer.. Het was echt geen leuke tijd die eerste jaren.

Ik heb wel  geprobeerd door een powerpoint presentatie te houden over mijn syndroom het pesten minder te laten worden dat heb ik in de tweede klas gedaan en later nog een keer.
Dat hielp dan maar heel even en daarna begon het weer.
Heb ook allerlei cursussen gedaan om weerbaar te worden, maar het was niet mijn probleem volgens mijn ouders maar het probleem van de pesters maar dat werd niet zo gezien door school.

Wat mij sterker hier uit heeft laten komen is dat ik altijd gesteund ben door mijn ouders. ik ben er gelukkig nooit zelf een pester geworden maar zal altijd opkomen voor iemand die anders is dan andere en  niemand buitensluiten.

Naar boven