Altijd werd er raar naar ons gekeken

Mijn verhaal begint al vanaf het moment dat ik het besef heb dat anderen mijn mama raar vinden..mijn moeder heeft vroeger Polio gehad ze is toen wel geopereerd aan haar benen en kan ook wel lopen maar niet zo makkelijk als een gezond persoon, ze heeft hier ook speciale orthopedische schoenen voor maar verder kan ze alles prima.

 Altijd werd er heel raar naar ons gekeken als we samen over straat liepen, mijn moeder werd uitgescholden voor Manke Nelis... als ik alleen was werd mij altijd nageroepen... hey!!! Jij bent toch de dochter van Manke Nelis en qua lopen deden ze dat dan ook heel overdreven na... Dat deed mij altijd heel veel pijn.. Op dat moment was ik nog niet oud en sterk genoeg om er tegen in opstand te komen.

 

Naar mate ik wat ouder werd merkte ik dat als mensen iets wat voor hen ongewoon was waar ze niet aan gewend waren het belachelijk gingen maken, zelfs volwassenen!.. zo kan ik me nog herinneren dat ik met mijn ouders bij kennissen in Rotterdam was geweest op de terugweg liepen we in een straat langs een tuin waar 2 vrouwen en 1 man stonden we waren al een stukje voorbij de tuin, de man maakte een grove opmerking over mijn moeder, de 2 vrouwen stonden er domweg om te lachen, mijn vader sprong daar nog net niet de tuin in.. Zwijgend liepen we verder.. Mijn moeder die zo benadeeld werd omdat ze gehandicapt is... Tranen schieten weer in mijn ogen terwijl ik dit schrijf... Zo een pijn doet dat, kinderen zijn gemeen maar volwassenen kunnen er ook een handje van.

Op de lagere school had ik niet direct last van pesten maar er brak toch zo een dag aan... Ik ging met een vriendinnetje mee naar haar oma in het bejaardentehuis. Op een gegeven moment gingen we weg, voor de deur stond een groepje. Een oudere meid, een jonger meisje en 2 jongens. We liepen er halverwege voorbij tot dat die oudere meid naar het jongere meisje roept... Heeft zij jou niet geslagen? Waarop het jongere meisje zegt ..Ja...zij was het... Ik werd meteen van meerder kanten belaagd, ik werd geschopt en geslagen terwijl ik die hele groep niet kende... En mijn zogenaamde vriendinnetje stond erbij en keek erna tot dat ze klaar waren.

De Middelbare School... De MAVO was te zwaar voor mij, heb 2x de brugklas overgedaan dus moest toen op een gegeven moment van school af, ik ben toen naar het VBO consumptieve technieken, differentiatie koken – serveren gegaan. Ik stroomde meteen het 3de jaar in. Op zich had ik het erg naar mijn zin en nergens last van...

… Totdat ene Willem wel te verstaan.. Mij begon uit te maken voor NSB'er tijdens 1 van de praktijklessen en of ik ook fan was van Janmaat, met Nederlandse vlag in mijn kamer en hakenkruis.

(Ik ben een halfbloedje waarvan mijn mama Hindoestaans is en mijn pappa Nederlands)

Ik voelde me zo verdrietig en begon meteen te huilen. Ik heb het toen ook meteen tegen mijn docent gezegd. Omdat ik vrij rustig van mezelf ben soms ook wel vrij stil werd ik nog steeds uitgemaakt voor vuile NSB'er.

Op een gegeven moment is hij wel een paar dagen geschorst maar ik stond doodsangsten uit als de lessen waren afgelopen en ik weer naar huis moest. Gelukkig ben ik hem toen nooit tegengekomen.

Toen brak de dag aan dat hij weer naar school kwam... Van binnen ging ik dood... En tijdens de lessen Engels werd er in gebaren taal nog steeds dingen naar mijn hoofd geworpen en niemand die wat deed. Uiteindelijk ging ik over naar het 4de jaar, kan me niet meer herinneren waarom hij niet door ging naar het volgende jaar maar hij was weg godzijdank.. Ik heb mijn 4de jaar goed doorlopen en ben uiteindelijk geslaagd.

Nu ben ik inmiddels 36 jaar en al deze dingen ben ik nog steeds niet vergeten, als je geconfronteerd wordt met pesten komt alles weer naar boven, het blijft op je ziel en netvlies gegrift staan.


Zelfs nu nog.. als ik samen met mijn moeder over straat loop en mensen hun nek verrekken om mijn moeder na te kijken dan kijk ik ze echt vuil aan... Van wat mot je nou nog nooit iemand gezien die gehandicapt is. Ook mijn moeder verdient het om in haar waarde gelaten te worden en ook zeer zeker serieus genomen te worden om wie ze is.

Daarnaast reageer ik ook heel fel op discriminatie, mensen benadelen omdat ze een andere kleur hebben. Tevens heeft ieder een eigen karakter de een is introvert en de ander is extravert, leer er mee omgaan. De een is de ander niet.

Gelukkig zijn we allemaal verschillend, anders zou het maar saai zijn als iedereen hetzelfde was...

Jessica

Naar boven